På leit

Eg skriv som i blinde,
på leit etter orda,
på leit etter tanken,
på leit etter livet,
på leit etter kjensla,
ei kjensle eg vågar
å kviskre i rommet
og gjere til mi.

Nils-Petter Enstad
Renskrevet etter gamle notater, 7. april 2021

Å bu i skuggelandet

Eg vil bu i skuggelandet
der varmen kan nå meg,
men ikkje sola;
ikkje det skarpe ljoset
som er ein kniv
for auge, sinn og tanke.

Men varmen vil eg kjenne,
den lune kjensla
i hjartet mitt,
det varlege draget
av ei hand,
eit kjærteikn
mot kroppen.

Eg trivst nok best i skuggen,
der sola ikkje når heilt inn,
der andlet og auge er skjerma,
der eg kan sjå,
men ikkje vert sett.
Nils-Petter Enstad
7. april 2021 - renskrevet etter gamle notater

Nå vi legger våre barn i Herrens hender

Melodi: Barndomshjemmet

Nå vi legger våre barn i Herrens hender,
og vi ber ham være deres venn og Far.
At han englevakt omkring dem alltid sender,
at han vokter hvert et skritt som barna tar.
Dette gjør vi nå i tro på Herrens løfte,
han som sa om alle barna: ”Kom til meg”.
Han som sa at han vil hjelpen gi og trøste,
og som gir oss i sitt ord den beste vei.

Den gang Frelseren omkring på jorden vandret,
mange kom til ham med sine barn og ba
at han skulle dem velsigne, ta i fanget,
og vi leser i Guds ord at Jesus sa:
La nå alle små til meg få lov å komme,
ikke hindre dem, men hjelpe dem til tro.
I Guds hage, der skal barnehjertet blomstre,
i Guds hus skal barnesjelen trygt få bo.

Ingen er så trygg i fare som den lille
som er lagt i Herrens favn i bønn og tro,
og betrodd til ham som hver en storm kan stille,
og som over dype kløfter bygger bro.
Han har sagt at han vil la sin engel verge
hvert et lite menn’skebarn på denne jord.
Han har sagt at han i sorg og nød vil berge
alle dem som tror og stoler på hans ord.


Tekst: Nils-Petter Enstad

De to første versene i denne teksten ble skrevet da to av mine barnebarn ble båret fram under en velsignelseshandling på Frelsesarmeen i Askim i 2003. Det tredje verset ble skrevet da Selma ble døpt i Myre kirke 1. påskedag 2004. Sangen ble igjen sunget da Joel - mitt sjette barnebarn - ble døpt søndag 17. november 2013.

Kvar gong du smiler

Kvar gong du smiler
til meg (eller andre),
får eg eit dikt,
ei vise,
ein song.

Skriv eg det ned
vert det aldri
like godt som smilet ditt.

Ikkje så vakkert,
ikkje så varmt.

Men nokre gonger
liknar det.

Eit ledig rom

Eg har eit ledig rom.
Det står tomt,
og eg veit ikkje kva
eg skal ha der.

Kan hende hadde eg trudd
det kunne vera ditt.
Ein fristad
i tunge stunder.

Rommet er tomt nett no,
men eg tenkte
eg kunne henge
bilde av deg på veggen.

Når så vi deg?

Når så vi deg i fengsel?
Når så vi du led nød?
Når så vi at du sultet
og ikke ga deg brød?
Når så vi dine smerter,
din sykdom, dine sår
og bare lot deg ligge
langs veien der vi går?

Når så vi deg i fengsel
og møtte opp med deg?
Når så vi at du sultet
og delte vårt med deg?
Når så vi dine smerter,
din sykdom, dine sår
og ga deg trøst og pleie
langs veien der vi går?

Du viser oss din smerte,
du viser dine sår
i alle dem vi møter
langs veien der vi går.
Da ser vi deg i fengsel,
vi ser du lider nød.
Du bærer våre plager
i både liv og død.

21. mai 2012 – Nils-Petter Enstad

Jorden er din

Jorden er din og alt som den fyller,
alt har du skapt til din eiendom, Gud.
Vi er kun satt til rett å forvalte,
vokte og verne i tråd med ditt bud.

Jorden er din, hav, land og himmel,
alt det som vokser og spirer og gror.
Alt i fra barnet til insekters vrimmel,
alt vokste fram da du talte ditt ord.

Jorden er din, vi er bare gjester,
gjester som er på en liten visitt.
Hjelp oss å holde din klode i orden,
gi deg tilbake alt det som er ditt.

Nils-Petter Enstad
2. juli 2012

Dikt i tider som desse

Kan ein skrive dikt
i tider som desse?
I tider med uro,
i tider med krig.

I tider då jorda kveler seg sjølv
i fråsting og liv over evne?

I ei tid der det onde
får eit ansikt og eit namn?


Når skulle ein vel skrive dikt
om ikkje i tider som desse?

Funne fram igjen etter 22. juli 2011

Dei verkelege orda

Det kjem ein dag
då alle ord er sagt
og alle tankar tenkt
og alt er skrive ned.

Det kjem ein dag
då alle spørsmål er stilte,
og alle svar er gjevne.

Det kjem ein dag
då kvar tone har lydt
og alle songar er kvedne,
då kvar bøn er bedt,
og orda ikkje finst.

Den dagen
vil eg sette meg ned
og lytte
etter dei verkelege orda.


Funnet fram igjen etter minnekonserten 21. august 2011

AUGEBLIKK AV VARME

Bålet har slokna,
elden brenn ut

Men enno fins
små augeblikk av varme
og lengten
etter flammen

23.10.08

MAJKEN JOHANSSON TIL MINNE

General Booth marsjerte til himmels
Til stortrommas taktfaste drønn.
Skarptrommen ble ditt instrument.
Du slo opp en virvel:
”Je-sus
enn frel-se
for-mår.”

General Booth kom fra øst-Londons slum
Og marsjerte verden rundt.
Du kom fra parnasset i Lund
Med ditt enkle vitnesbyrd:
”Je-sus
enn frel-se
for-mår.”

Når dere nå har møttes
Som gjester i samme fest,
Kan du med rette
Si til verten:
”Du har gjemt
den gode vin
til nå.”

Nils-Petter Enstad

Majken Johansson (1930 – 1993) var frelsessoldat og poet. Dette diktet ble skrevet da jeg fikk meldingen om at hun var gått bort.

PÅ LEIT

Eg skriv som i blinde,
på leit etter orda,
på leit etter tanken,
på leit etter livet,
på leit etter kjensla,
ei kjensle eg vågar
å kviskre i rommet
og gjere til mi.

EI GRENSE

Dei seier det går ei grense
Milla vennskap og kjærleik
Ei grense
Ei line
Eit skilje

Dei seier det går ei grense
Milla nærleik og – det som er mer

BANKANDE HJARTE

Du vesle fugl
som har falt frå reiret
før du hadde lært å fly:

Eg set deg
litt unna vegen
så eg ikkje kjøyrer
eller trakker
på deg.

Skulle eg berre gjort slutt
på den frykt
eg ser
du kjenner?

Ein tek ikkje livet
frå eit hjarte
som har banka
mot fingertuppane mine.

Då heller frykten.
Då heller vona.

FJØR

Eg fann
nokre fjør på plenen
då eg kom heim frå jobb.

Her har det vore
ein kamp på kniven
mellom ein katt
og ein fugl.

Eg voner berre
det ikkje er erla
som alltid kjem
når eg slår gras
som har enda
i kattemagen.

SLIKT SKJER

Eg kom ut til mitt gule hus.
Der fann eg kun to døde mus.

No kviler dei i snøens famn
som mat for katt og rev og ramn.

DIKT I TIDER SOM DESSE

DIKT I TIDER SOM DESSE
Kan ein skrive dikt
i tider som desse?
I tider med uro,
i tider med krig.
I tider då jorda kveler seg sjølv
i fråsting og liv over evne?

Svik og bedrag
sårar kvarandre.

Når skulle ein vel skrive dikt
om ikkje i tider som desse?


EIN STÅPLASS
Eg ber ikkje om anna
enn ein ståplass i ditt hjarte.
Ein ståplass i din tanke,
ein krok eg kallar min.
Eg krev det ikkje frå deg,
men voner i det lengste.
Ein ståplass i ditt hjerte,
litt merksemd no og då.


IKKJE SÅ NØYE MED HIMLEN
Det er’kje så nøye med himlen,
med gater av gull og det der.
Og portar av perle – kva skal eg med dei?
Eg ser ikkje slikt, er eg der.


SOL UTAN VARME
Sol utan varme
Ljos utan liv
Ein ring av is
kring det ein skulle tru
var ei kjerne av eld

DU KAN SYNE HAN HENDENE DINE

Du kan syne han hendene dine.
Merkte av slit,
av arbeid og sut,
av liv som er levd,
av ansvar du tok.

Du kan syne han hendene dine,
og kjenne kor varmt han held kring dei.

Du kan syne han augo dine.
Augo som ofte rann over
når tårene strøymde,
i glede og sorg
over alt som du såg
og alt det du røynde i livet.

Du kan syne han augo dine,
og kjenne hans hand på ditt kinn.

Diktarpresten Anders Hovden vitja ein gong ei gamal kone som grudde seg for kva ho skulle syne Frelsaren når ho møtte han. Ho hadde hatt åtte born, og slite heile livet på ein liten gard. Det hadde vorte lite tid til anna. – Kva kan vel eg syne Meisteren? spurde ho presten. – Du kan syne han hendene dine, svara Hovden.
Det svaret er bakgrunnen for dette diktet.
Nils-Petter Enstad

DEI VERKELEGE ORDA - Dikt av Nils-Petter Enstad

DELE EINSEMD
Vil du dele einsemd med meg?

Sitje i same rommet,
ikkje tale, ikkje teie,
berre være der i lag?
Vil du dele einsemd med meg?

Vil du dele smerte med meg?

Dele same kunnskap?
Ikkje trøyste, ikkje refse,
berre være der i lag?
Vil du dele smerte med meg?

Vil du dele røynsle med meg?

Dele same glede?
Same lått og same song,
same tone, same lukke?
Vil du dele røynsle med meg?

EIT LUKKA ROM
Det finst eit lukka rom,
det ligg heilt inst i gangen.
Det finst ei attstengd dør
der nykjelen er borte.

Der inne ligg ei bok
med skrift på alle blad.
Eit ord – og heile soger,
ein setning og eit dikt.

I millo alle blada
ligg teikningar og bilder
av menneskjer eg møtte,
av folk eg aldrig såg.

Det finst ei lukka bok,
ein penn som heilt har torka.

Det finst ei tagal verd,
ei kjelde som har storkna.

Her finst dei, alle orda
som aldri nokon sa.

EIN VEG SOM FØRER INGEN STAD
Ein veg som fører ingen stad,
som berre ender – Gud vet kor
med ope landskap og ein stokk
der vandraren kan kvile.

DET KJEM EIN DAG
Det kjem ein dag
då alle ord er sagt
og alle tankar tenkt
og alt er skrive ned.

Det kjem ein dag
då alle spørsmål er stilte,
og alle svar er gjevne.

Det kjem ein dag
då kvar tone har lydt
og alle songar er kvedne,
då kvar bøn er bedt,
og orda ikkje finst.

Den dagen
vil eg sette meg ned
og lytte
etter dei verkelege orda.

KVAR GONG
Kvar gong du smiler
til meg eller andre,
får eg eit dikt,
ei vise,
ein song.

Skriv eg det ned
vert det aldri
like godt som smilet ditt.

Ikkje så vakkert,
ikkje så varmt.

Men nokre gonger
liknar det.

EIT LEDIG ROM
Eg har eit ledig rom.
Det står tomt,
og eg veit ikkje kva
eg skal ha der.

Kan hende hadde eg trudd
det kunne vera ditt.
Ein fristad
i tunge stunder.

Rommet er tomt,
men eg tenkte
eg kunne henge
bilde av deg på veggen.